Er is een initiatief gestart om alle biologische producten BTW-vrij te maken, bij wijze van experiment voor een periode van tenminste twee jaar.

Bij het behalen van 140.000 handtekeningen voor een petitie met dit voorstel, moet het in de Tweede Kamer behandeld worden. En we zijn er bijna!

Als tijdelijk de BTW op Eko-eten wordt afgeschaft, zal de vraag daarnaar toenemen, zo is de gedachte. En als het volume groter wordt, kunnen de prijzen dalen. Enzovoort.

In navolging van het stimuleringsbeleid in de autobranche, waarbij flinke kortingen worden gegeven op de bijtelling en de BPM van milieuvriendelijke auto’s, moet dit verzoek een simpel hamerstuk in de Tweede Kamer kunnen zijn.

Geef je stem via de volgende link: www.biobtwvrij.nl en stuur deze mail alsjeblieft door.

Een reportage over vlaamse kookstudio’s

Na een resem tv-celebrity’s begint nu ook voetballer David Beckham op zijn 34ste aan kooklessen. In Milaan leert hij in 120 uur tijd de beste pastagerechten klaar te maken. Voor die culinaire hoogstandjes moet je zelfs niet naar Italië, dachten wij. Daarom de leukste kookworkshops van Vlaanderen op een rij.

1) In de keuken van Liesbet Allaer in Denderhoutem kunnen beginnende hobbykoks hun kunsten verfijnen. Je bespreekt eerst de recepten, dan ga je aan de slag in de moderne keuken en daarna is het feest: degusteren! Kookanders werkt met thema’s zoals ‘koken in de Provence’ of ‘simpel en chic’. Altijd met oog voor detail en presentatie.

2) Laten we eens een kookatelier beginnen op een binnenvaartschip. Inge en Jurgen deden het. Op de Leuvense Vaart ligt de Vitalis uit 1940, die werd omgebouwd tot moderne kookstudio La Coquerie. Gewapend met een glaasje Cava en het verhaal van de avond beman je de kookeilanden. Je kookt zelf, de chefs leggen alles haarfijn uit en staan je met raad en daad bij. Het napraten tijdens een feestelijke maaltijd en een glaasje wijn is een groot deel van het plezier.

3) We verzamelen ons te pletter: gezonde receptjes, magere producten, dieettips. Maar gezond koken kan ook fun zijn. Alleen is het niet altijd makkelijk om de knop om te draaien. Voedingsdeskundige Petra Vaes goot ruiken, proeven, zien en voelen in één gezonde workshop en toont aan dat healthy food anno 2010 niet meer weg te denken is. In februari staat er in Heverlee vis op het menu!

4) Je eet drie keer per dag, dat zijn 365 dagen per jaar. En dat met een beetje geluk honderd jaar lang. Dan kan je het beter goed doen, dachten Anke en Jordy. In Lommel bedachten ze een leuk kookconcept. Voor volwassenen, maar ook voor kinderen. Zo is er de workshop snoepschilderijen. Kids kunnen hun eigen kunstwerk maken met snoeplijm en snoepverf. Origineel format voor kleine chefs.

5) Mensen samenbrengen om te koken, dat is waar Dirkjan Decock een crack in is. Met vier kookconcepten van Taste and Colours zet hij in Kortrijk food lovers aan het werk. Valentijn staat voor de deur, daarom is er in februari een sessie love cooking. Wat is de kracht van chocolade, artisjok, perzik en oesters? Laat je verrassen door eigentijdse gerechten geïnspireerd door Aphrodite.

6) Verleg je culinaire grenzen! Food for Foodies neemt je mee op een culinaire wandeling langs de exotische winkels van Antwerpen-Noord. Je krijgt uitleg over de ingrediënten en de eetcultuur. Daarna ga je zelf aan de slag en kan je de multicultikeuken proeven. Een kookworkshop die inspireert om thuis te experimenteren met andere smaken.

Bron: www.kookstudiogids.nl

ZWOLLE – Het is een merkwaardige paradox. Files voor de poorten van de IJsselhallen in Zwolle en een overvolle parkeerplaats. Allemaal bezoekers van de biologisch-agrarische vakbeurs BioVak. Het blijkt niet te voorkomen. De bezoekers aan de succesvolle beurs komen uit heel Nederland.

Een deel zelfs uit het buitenland. De vakbeurs blijkt dit jaar niet alleen een uitje voor boeren, tuinders en buitenlui. Er snuffelen dit jaar heel veel consumenten rond. En dat is precies de bedoeling. Het zijn de horeca en de detailhandel die biologische producten dichterbij mensen brengen. Het is ook niet voor niets dat tv-kok Pierre Wind ditmaal de opening verrichtte. Vol verve houdt hij een lofzang op lekker eten. In zijn visie heb je daar biologische producten nodig. Hij wijst om zich heen. “Kijk rond. Wat een diversiteit. Menig gangbare supermarkt zou daar jaloers op zijn”, meent de kok. “Wat dacht je van sapjes. In de normale winkel heb je er misschien een stuk of zes, hier heb je keuze uit wel twintig, dertig verschillende soorten.”

In de IJsselhallen realiseert iedereen zich dat bio nog niet ingeburgerd is, omdat de hogere prijs voor de meeste Nederlanders een struikelblok is. Blij is landelijke keten van biologische supermarkten, de Natuurwinkels, met het burgerinitiatief om de rijksoverheid te dwingen de btw van de biologische producten te halen. De initiatiefnemers hebben inmiddels al een kleine 112.000 handtekeningen ingezameld en daarmee kunnen ze de Tweede Kamer dwingen over dit idee echt na te denken. “Er is vanuit de Tweede Kamer wel aandacht voor bio, maar het wordt nooit echt concreet. Misschien dat dat nu verandert. En dat dankzij de ‘gewone’ burger. Het zou een enorme stimulans zijn”, aldus Marc Koetsier van Natuurwinkels tijdens de BioVak.

bron: Kookstudiogids.nl

Na de twee briljante romans ‘Alles is verlicht’ en ‘Extreem luid & ongelooflijk dichtbij’ waagt Jonathan Safran Foer zich met ‘Dieren eten’ op het pad van de non-fictie. Drie jaar lang doorlichtte hij de vleesindustrie en ging hij op zoek naar duurzame alternatieven. Hij was kort in het land om zijn nieuwe boek aan het Belgische publiek voor te stellen.

Jonathan Safran Foer zit nog aan de ontbijttafel wanneer ik even voor acht uur het chique Hotel Firean in Antwerpen binnenstap. Ik word gevraagd om nog even te wachten en neem plaats in het art-deco salon met Tiffany glasramen. Het interview mag exact een halfuur duren, daarna heeft de New Yorkse schrijver een afspraak met een journaliste en een fotografe van Knack Weekend. Blijkbaar is er veel belangstelling voor ‘Dieren eten’, een boek waar J.S Foer aan begon toen hij vader werd en worstelde met de vraag of hij zijn kinderen al dan niet vlees mag voorschotelen.

Waarom een boek over dieren eten, je had net zo goed kunnen nagaan of New York een veilige stad is om kinderen in groot te brengen en welke school de beste kansen biedt voor hun toekomst.
J.S. FOER: “Ik heb mij ook afgevraagd of New York een goede plek is voor mijn kinderen en welke school het meest geschikt is. Maar over die dingen is al heel veel goede informatie beschikbaar. Vleesconsumptie is een belangrijk onderwerp waar niemand over spreekt. Er zijn geen mainstream boeken die de problematiek belichten zoals ik het wil lezen. Daarom heb ik ‘Dieren eten’ geschreven.”

De negenjarige Oskar, het hoofdpersonage in ‘Extreem luid & ongelooflijk dichtbij’ is een overtuigd veganist. Hij weigert zelfs op een lederen sofa plaats te nemen omdat hij niet ‘gelooft’ in leder. Maakte je als kind ook dat soort bedenkingen?
J.S. FOER: “Instinctief ben ik er altijd wel mee bezig geweest, maar ik ging nooit over tot kritisch onderzoek tot wanneer ik vader werd en mij afvroeg of ik mijn kinderen met vlees moest grootbrengen.”

Veel vegetariërs schotelen hun kinderen wel vlees voor. Ze zijn bang dat hun kinderen anders iets tekort zullen komen.
J.S. FOER: “Ik begrijp de bezorgdheid van de ouders die dat doen, want zelf heb ik ook schuldgevoel gehad. Ons leven lang wordt ons verteld dat we vlees nodig hebben om gezond te zijn en dat maakt het moeilijk om daartegen in te gaan. Maar volgens de wetenschap is dat niet waar. Mijn onderzoek ben ik begonnen met gesprekken met vooraanstaande diëtisten, niet één van hen zei dat vlees noodzakelijk is. En ik bezocht geen enkele vegetarische diëtist. Volgens de ADA (American Dietetic Association) is een vegetarisch dieet gezond tijdens elke levensfase.”

Bij elke maaltijd kies je opnieuw om vegetariër te zijn, zeg je. Wat bedoel je daarmee?
J.S. FOER: “Daarmee bedoel ik dat elke maaltijd een prima gelegenheid is om geen vlees te eten. Je hoeft daar geen ‘vegetariër of ‘veganist’ voor te zijn. Ik wil niemand indelen in hokjes, daarmee ontmoedig je mensen die bereid zijn om kleine veranderingen aan te brengen in hun eetgewoonten. We kunnen ons beter toespitsen op de kleine gelegenheden die zich voordoen.”

Zoals ‘Donderdag Veggiedag’, een vleesverminderingsinitiatief waar zelfs het Gentse stadsbestuur in mee stapt. Vorige maand vroegen ex-Beatle Paul McCartney en Rajendra Pachauri van het VN-klimaatpanel aan het Europees Parlement om een gelijkaardig programma op Europees niveau. Zou zo een initiatief ook in de VS kunnen aanslaan?
J.S. FOER: “Absoluut niet. In Amerika zou dat wellicht beschouwd worden als een beperking op de vrije meningsuiting. Als er iets is dat Amerikanen niet graag hebben, dan is het dat hen gezegd wordt wat ze niet mogen doen.”

Anderzijds zijn er plaatsen in de VS waar je niet anders kan dan vlees eten omdat er gewoon geen alternatief is.
J.S. FOER: “Inderdaad. In de zogenaamde urban food deserts is alleen maar fastfood beschikbaar. Daar wonen voornamelijk arme mensen in sociale woningen. Om naar de supermarkt te gaan heb je een auto nodig, maar dat hebben ze niet en op loopafstand is er alleen maar een McDonalds waar je terecht kan. Dat is bedroevend.”

Hoe zit het met de middagmalen in scholen?
J.S. FOER: “Er is een nationaal programma voor de lunch op school van het landbouwdepartement. Concreet komt het erop neer dat de grote haaien van de landbouwindustrie hun vleesoverschotten aan dumptarieven verkopen aan scholen. De gemiddelde kostprijs voor een lunch is 78 cent, maar voor dat bedrag kan je natuurlijk geen degelijke maaltijd maken.”

Je geeft vaak lezingen op scholen. Hoe reageren jongeren op ‘Dieren eten’?
J.S. FOER: “Ongelooflijk goed. Jongeren ervaren vlees eten totaal anders dan ouderen. 18% van de leerlingen op middelbare scholen in de VS zijn vegetariër. Dat is een gigantische groep. Over enkele jaren zal -wanneer die jongeren volwassen zijn- alles er anders uitzien. Wanneer mensen het volledige verhaal van vlees eten kennen, zal de perceptie vanzelf omdraaien. Over tien jaar zullen vleesgerechten als alternatief op het menu in restaurants worden aangeboden, zoals nu het het geval is voor vegetarische maaltijden.”

Loop je niet te hard van stapel? In ‘Dieren eten’ beschrijf je de absolute macht van de vleesindustrie en hoe die in staat is onze eetgewoonten beïnvloeden. Dat kan je toch niet zomaar omkeren?
J.S. FOER: “Toch is de consument machtiger dan de vleesindustrie, want bedrijven leven nu eenmaal bij de gratie van de consument. Het is de consument die uiteindelijk beslist. Als we met z’n allen beslissen om geen kip afkomstig van de bio-industrie meer te kopen, dan moeten die bedrijven omschakelen naar een duurzamer alternatief, anders zijn ze hun geld kwijt. Als wij geen eieren meer willen kopen van legbatterijen, dan creëer je een markt voor iets anders.”

Jouw nachtelijke escapades met dierenrechtenactiviste C. levert een spannende episode op in het boek. Samen trekken jullie erop uit om de levensomstandigheden van vleeskippen te inspecteren. Kon je niet gewoon aanbellen en vragen of je een kijkje mocht nemen in het bedrijf?
J.S. FOER: “De poorten van die bedrijven moeten gesloten blijven voor de buitenwereld, want mensen mogen niet zien wat zich daarbinnen afspeelt. Dat op zich vond ik zeer beangstigend en zorgwekkend. We moeten het recht hebben om te weten waar ons voedsel vandaan komt en hoe het geproduceerd wordt. Ik zeg niet dat elke boerderij zijn deuren moet openzetten voor iedereen die een kijkje wil nemen, maar de industrie moet op zijn minst beschikbaar zijn om toelichtingen te geven over het productieproces. Het gaat tenslotte niet zomaar om een auto of een voetbal, maar om eten. We steken het in onze mond en het wordt een onderdeel van ons lichaam.”

Je beschrijf hoe de bio-industrie dieren reduceert tot vleesmachines zodanig dat je er als lezer bijna van begint te kokhalzen. Anderzijds is het streven naar een beetje efficiëntie toch een gezonde reflex?
J.S. FOER: “Gezond? In de natuur kunnen kippen tien jaar worden, maar in de bio-industrie worden ze na veertig dagen al geslacht. Als je industriële kippen langer laat leven breken hun botten, scheuren hun pezen en zwichten ze door hun eigen gewicht. Vergelijk het met een mens die na zes maanden niet meer in leven te houden is. De toestanden die zich voordoen zijn gewoon waanzinnig, industriële kippen zijn monsters van Frankenstein. Hetzelfde geldt voor varkens en gedeeltelijk ook voor koeien.”

Je legt de nadruk op vlees en de zuivelproductie ga je bijna volledig uit de weg. Toch is het leven van een legkip niet beter dan dat van een vleeskip en gelden bijna alle bezwaren tegen rundvlees ook voor melk.
J.S. FOER: “Om verschillende redenen heb ik gekozen voor ‘Dieren eten’ en niet voor ‘Melk drinken’ bijvoorbeeld. Leven zonder zuivelproducten vergt een veel ingrijpendere ommekeer. Ik wil mensen niet afschrikken door de lat van bij het begin te hoog te leggen. Voor mij is de eerste stap van belang en die is haalbaar voor iedereen. Uiteindelijk is niemand onverschillig over het welzijn van dieren en wil geen mens het milieu om zeep helpen.”

Toch blijft de mondiale vleesconsumptie gestaag stijgen. Kunnen we die curve zomaar ombuigen?
J.S. FOER: “Het zal moeten. Als de consument die keuze niet uit zichzelf maakt, dan zal de natuur ons daartoe dwingen, want de vleesindustrie is een regelrechte aanslag op alles wat leeft. We eten te veel vlees -niet omdat we daar zoveel behoefte aan hebben, maar omdat de markt foute prijssignalen uitstuurt. Als gevolg van de industrialisering van de landbouw is vlees goedkoper dan om het even welk ander voedingsmiddel. Omdat bepaalde kosten niet meegerekend worden, kom je tot situaties waarbij een biefstuk goedkoper is dan een groene paprika. Een correctere prijsbepaling zou ons voedingspatroon al een flink eind in de goede richting sturen.”

Hoe was de algemene respons op ‘Dieren eten’?
J.S. FOER: “Zeer goed. Ik dacht dat het een controversieel boek zou worden, maar dat was absoluut niet het geval. Sommigen hebben kritiek op mijn schrijfstijl, maar niemand op de inhoud.”

Zelfs de vleesindustrie niet?
J.S. FOER: “Die zegt niets.”

Video: 
Web-only – Waarom eten we dieren?
Netwerk

Bron: http://www.kookstudiogids.nl

Duurzaam eten – dat wil zeggen gezond en milieubewust – zou goed zijn voor betere schoolprestaties, een langer leven en zelfs een mogelijk middel tegen criminaliteit.

Hoe gezond eet jij?

Deze boude bewering deed Gerda Verburg, minister van Landbouw, Natuur en Visserij (LNV) bij de opening van de 54e Horecava in de Amsterdamse RAI, die het tegenwoordig razend populaire thema ‘duurzaamheid’ ook heeft omarmd.

Diervriendelijk

Gerda Verburg bepleitte ‘eerlijk en fair’ voedsel. “Ik wil graag toe naar één keurmerk, één systeem voor de certificatie van verantwoorde producten.” De minister had op de beurs zelf al een diervriendelijke, duurzame gehaktbal geproefd: “Echt prima.” Misschien moeten die voortaan in gevangenissen worden geserveerd om recidive te voorkomen!

Beter nog waren de vishapjes die model stonden voor verantwoorde vis. Koninklijke Horeca Nederland (KHN) en het Wereld Natuur Fonds lanceerden gezamenlijk een nieuwe campagne, die overbevissing of zelfs uitsterven van bepaalde vissoorten moet voorkomen: ‘Duurzame Vis op de Kaart’. “Een goed voorbeeld geeft New York Pizza”, vertelde WNF-directeur Johan van de Gronden. “Zij zullen voor al hun pizza’s tonno en in hun salades enkel nog tonijn met MSC-keurmerk gebruiken.”

Tot slot waren er wijze woorden van KHN-directeur Lodewijk van der Grinten, die pleitte voor een nieuwe drank- en horecawet. “Onze wens is dat straks in een etablissement twee keer zo veel mensen komen, maar dat zij de helft minder drinken.”

Dat zegt Annet Hoek die op 12 januari op dit onderwerp promoveert aan Wageningen University. Ook maakt de onbekendheid met dit soort nieuwe producten dat ze weinig verkocht worden, stelt ze.

Lastig
Hoek noemt het heel lastig om een geschikt substituut voor vlees te maken, met bijvoorbeeld tofu of soja. ‘Vlees is geliefd, en uniek qua smaak en textuur. Het is een hele uitdaging iets te maken dat door vleeseters wordt geaccepteerd.’

Daarom onderzocht Hoek welke aspecten belangrijk zijn om vleeseters over de streep te trekken.

De huidige consumenten van vleesvervangers zijn voor een groot deel vegetariërs. Zij kiezen er vaak voor om milieu-, dierenwelzijns- en gezondheidsredenen. De vleesvervangers sluiten aan bij hun wensen en argumenten.

Waarom overstappen?
Voor vleeseters speet dit vrijwel geen rol. ‘Er is een mismatch tussen de kwaliteit van de huidige vleesvervangers enerzijds en de wensen en behoeften van de vleeseters anderzijds’, stelt Hoek. ‘Vlees biedt alles wat ze willen, dus waarom zouden ze overstappen?’

Hoek vindt dat het beter is om aan te sluiten bij de behoeftes van de vleeseter. Vleesvervangers moeten volgens haar vooral lekkerder worden en in de supermarkt tussen de vleesproducten liggen; niet in een apart schap.

Ook helpt het volgens haar als vleesvervangers qua uiterlijk en bereidingswijze lijken op echt vlees, zoals bij een nepvleesworstje.

Wennen
Als vleeseters de eerste hindernis (de onbekendheid met het product) eenmaal genomen hebben, dan gaan ze de vleesvervanger vanzelf meer waarderen en wennen ze aan de producten en hun smaak.

Toch heeft volgens haar de acceptatie van vleesvervangers nog een lange weg te gaan.

Om de vleesconsumptie toch te verminderen stelt Hoek daarom voor om dichter bij het hart van de vleeseter te blijven, bijvoorbeeld met een product dat zowel vlees als plantaardige eiwitten bevat. Denk aan producten als Meatless, vermengd met écht vlees.

Bron: http://www.kookstudiogids.nl/NL/nieuws/0/Algemeen/492

Kookstudiogids.nl kent alle kookstudio’s van Nederland, voorkomt teleurstellingen, bespaart u tijd en geeft u het beste onafhankelijke advies. U weet zeker dat u bij een goede kookstudio terechtkomt.

Boek gratis in heel Nederland uw kookworkshop bij Kookstudiogids.nl. Bel 013-5905203

Kijk voor meer informatie op: http://www.kookstudiogids.nl/NL/kookstudio-boeken

Met de klimaattop in Kopenhagen in ons achterhoofd, het voedingscentrum dat ons bestookt met televisiespots om vooral bewuster te gaan eten (Jij betaald, dus jij bepaald het) en steeds meer verzekeringsmaatschappijen die korting geven op polissen als je vegetarisch eet, kun je er in 2010 niet meer omheen: Je bent niet hip als je niet groen eet. Convenience food is uit. De supermarkten en voedselfabrikanten zijn in ieder geval alvast begonnen om in 2010 aan de nieuwe vraag te voldoen. Knorr lanceert als een speer biologische soepen en supermarkten breiden hun assortiment aan biologische goederen voortdurend uit om straks in 2010 aan de vraag te kunnen voldoen.

Groen koken is koken voor een beter milieu maar ook voor jezelf. We willen geen nep-kaas meer eten ( op pizza’s en in geraspte kaas) en vermalen fietsen in onze cornflakes zoals de keuringsdienst van waarden ons bericht. Nee, in 2010 willen we groen, puur en voert iedereen minimaal een vleesloze dag per week in.

Groen is niet alleen meer biologische produkten kopen, maar vooral meer groente en fruit eten. Dat is wat we willen.

In dat laatste zit nog wel een klein probleempje. Alle culinaire programma’s op televisie ten spijt eet het gros van ons nog steeds “aardappelen, groente en vlees” waar vlees meestal de hoofdrol in speelt. Als iedereen volgend jaar groen gaat eten zou dat een ware cultuuromslag betekenen. Daarom spreek ik in dit artikel ook van een trend.

Koken met groente als uitgangspunt moet je leren, en leren waarderen. Ik zelf eet sinds een jaar vegetarisch. Toen ik stopte met vleeseten moest ik werkelijk afkicken en stond ik te kwijlen bij de Hema als ik hun rookworst rook. Als je er voor wilt gaan om te stoppen met vlees eten (heel goed voor het milieu en jezelf) moet je lichaam er in het begin best wel aan wennen. zijn nieuwe kookboeken en kennis onontbeerlijk en roep ik hierbij de 467 kookstudio’s die Nederland momenteel telt (bron:kookstudiogids.nl) op om vooral groene kooklessen te gaan geven.

Door Diederik Bogaard voor Kookstudiogids.nl

De theemachine van DaSilva zet van losse, grove blaadjes kwaliteitsthee in 20 seconden tijd een prima kop thee. Dat staat haaks op de huidige automatenthee. Nederlanders die thee drinken uit een automaat, krijgen uit een koffiemachine een slap kopje thee of een bekertje heet water waar nog een theezakje bij moet. De theemachine biedt keuze uit zes smaken: twee soorten zwarte thee (Darjeeling Earl Grey en Black Chai), twee soorten Rooibos (Vanilla-Lime en Strawberry Pepper) en twee soorten groene thee (Sencha Tropical en China Jasmin). De jury vindt dat de machine toegevoegde waarde kan bieden in catering, hotellobby’s, ontbijtbuffetten, congrescentra, tankshops etc. Door het grote gebruiksgemak en het prima eindresultaat ziet de jury ook mogelijkheden voor de gewone horeca. De theemachine van DaSilva wint ook in de categorie Concepts & Co-Creation.

Categoriewinnaars
De jury heeft ook winnaars aangewezen in de overige drie categorieën die de wedstrijd telt. Bij Food & Beverage gaat de hoogste eer naar Brassica koolzaadolie van Colzaco in Schalkhaar. Een product in drie varianten, van eigen bodem, afkomstig van 120 telers in Oost-Nederland en bedoeld als alternatief voor olijfolie en zonnebloemolie.
De categorie Interior & Design kent het Cocobo terrasvlot van Cocobo in Den Haag als winnaar. Het is een aanvulling op het vaste terras aan het water en het is een verrassende service voor groepen tot 12 personen die op het water willen picknicken.
In de categorie Equipment & Services wint het draadloze, touchscreen systeem Otoucho van Grenos in Naaldwijk de award. Met dit systeem kan de gast de menukaart inzien, bediening oproepen, bestellen en toegang krijgen tot informatie en entertainment.

Circa 145 aanmeldingen
De onafhankelijke jury van ondernemers, deskundigen en vakjournalisten beoordeelde tijdens deze jubileumeditie (de 10e) van de Horecava Innovation Award circa 145 producten en diensten. De jury koos per categorie vier nominaties. De overall winnaar is gekozen uit de winnaars van de vier categorieën. Dit jaar zag de jury opvallend veel inzendingen die inspeelden op duurzaamheid: verantwoord, gezond, zuinig en biologisch. Ook beleving blijft een belangrijke reden om vernieuwende producten op de markt te brengen.

De 16 uitverkoren innovaties zijn te zien op de wereld INNOVEER! op de Horecava.

Voor deze editie konden alle fabrikanten en leveranciers producten aanmelden die na 1 januari 2009 op de Nederlandse horeca- en cateringmarkt zijn verschenen.

Probeer eens te raden welk product met onderstaande veertig ingrediënten wordt gemaakt:

Gebleekte bloem [verrijkt met tarwebloem, gerstemeel met moutextract, niacine, ijzer, thiamine mononitraat (vitamine B1), riboflavine (vitamine B2) en foliumzuur], water, volkoren granen [volkoren tarwemeel, bruine rijstmeel (rijstmeel, rijstzemel)], maïsstroop, wei, tarwegluten, gist cellulose. Bevat tevens 2 procent of minder van de volgende ingrediënten: honing, calciumsulfaat, plantaardige olie (uit sojabonen en/of katoenzaden), zout, boter (room, zout), deegverbeteringsmiddelen (mogen een of meer van de navolgende stoffen bevatten: mono- en diglyceriden, geëthoxyleerde mono- en diglyceriden, ascorbinezuur, enzymen, azodicarbonamide), guargom, gistvoedingsstoffen (monocalciumfosfaat, calciumfosfaat, amoniumsulfaat) maïszetmeel, natuurlijke smaakstof, bètacaroteen (kleur), vitamine D3, sojalecitine, sojameel.

Een ingewikkeld product? Nee, dit zijn de ingrediënten van een brood. Brood dat door de Amerikaanse voedselproducent Sara Lee wordt geproduceerd, in elke Amerikaanse supermarkt ligt en wordt aangeprezen als wit brood maar met de gezonde eigenschappen van bruin brood. Unilever maakt de Europese variant. Waarom toch al die poespas? Duizenden jaren lang zijn louter bloem, gist, water en zout, aangevuld met de kennis van de bakker, voldoende geweest om dit simpele maar verrukkelijke product te maken. Wereldwijd is het een pijler van het dagelijks menu.

Maar het moest toch anders. Op een dag besloot de voedingsindustrie van alles toe te voegen aan die vier ingrediënten. Te verrijken, zo beweert ze, ten gunste van de consument. Daar klopt niets van, stelt de Amerikaanse onderzoeksjournalist Michael Pollan (van hem is ook bovenstaand voorbeeld). De enige die er beter van wordt is de industrie. Geld is hun motief. Aan producten – ’echt voedsel’ noemt Pollan ze – zoals een tomaat, paprika of aardappel is amper nog een cent te verdienen. Dus bedacht de voedselindustrie bewerkingen en ’verrijkingen’. Producten waarmee we ons al eeuwen voeden en daarmee onze soort in stand houden, worden nu door wetenschappers uit elkaar gehaald en met allerlei toevoegingen weer in elkaar gezet. Vervolgens worden op die bewerkingen slogans geplakt als ’Verrijkt met Omega-3’, ’Met extra calcium’, ’Vetarm’, ’Vezelrijk’, of ’Goed voor hart- en bloedvaten’. De consument krijgt de indruk echt iets gezonds te kopen en betaalt daarvoor dan ook een stevige prijs.

Dit brood staat model voor tienduizenden producten die vandaag de dag in de supermarkten verkrijgbaar zijn. Producten van het land worden steeds meer achter fabrieksmuren, in voedsellaboratoria en slachthuizen bewerkt en in potjes en pakjes gestopt, aangevuld met smaakversterkers, conserveringsmiddelen en zaken die goed zouden zijn voor onze gezondheid. Dit is amper nog eten, zegt Pollan. Het zijn eetbare substanties geworden. Op het etiket moet je lezen wat er in zit. Maar als mensen die vaak lange lijst al lezen, zal bijna niemand de wetenschappelijke namen van ingrediënten nog herkennen.

We weten niet meer wat we eten. Dat brengt ons in verwarring. Waar voorheen het gezond verstand en de kennis van moeder en grootmoeder voldoende waren om lekker en gezond te eten, moeten we nu afgaan op voedingswetenschappers in dienst van de industrie.

Die spreken elkaar niet zelden tegen en om de zoveel tijd verschijnt er weer een ander wondermiddel dat goed zou zijn voor de gezondheid. Nu vervult Omega-3 die rol, een vetzuur dat onder meer goed is voor de werking van de hersenen. Van brood tot varkensvlees en van eieren tot margarine, overal waar het kan wordt het door de industrie in gestopt. Als de ene hype is uitgewerkt, dient de volgende ’ontdekking’ zich al aan. We praten niet meer over tomaten en sla, maar over anti-oxidanten, bioflavonoïden en cholesterolarm. Geen wonder dat de doorsnee consument er geen raad mee weet. Die heeft geen kennis van deze termen noch binding met de anonieme makers van de verzonnen producten en vraagt zich steeds meer af wat hij nog kan eten.

Als het resultaat van al dat gefabriceer nou geweldig goed zou zijn voor ons welbevinden, maar het tegendeel is het geval, meent Pollan. Fabrieksvoedsel bevat vaak teveel toegevoegd vet, zout en suiker. Om de smaak ervan aanvaardbaar te maken voor de grootste gemene deler van de consumenten en omdat die ingrediënten nauwelijks iets kosten. Dat, gekoppeld aan de enorme marketingmacht van de multinationale voedingsconcerns, leidde ertoe dat consumenten eten uit potjes en pakjes die teveel vet, zout en suiker bevatten.

Bron: http://www.trouw.nl